Sunday, December 14, 2014

Posted by Admin |
කර්මාන්ත ශාලා ඉදිකරනවා රැකියා අවස්ථා ලබාදෙනවා යන්න සත්‍යවශයෙන්ම ආකර්ශණීයයි. නමුත් වර්ථමාන ලංකාවට නිශ්පාදන ආර්ථිකයක් සුදුසු වන්නේ නැහැ. නිශ්පාදන ආර්ථිකයක් තුලින් රට දියුණු කරන්නට නම් එක්කෝ අපේ නිශ්පාදනයන් ලෝකය සමඟ මිලෙන් තරඟ කල යුතුයි. නැතහොත් ගුණත්වයෙන් තරඟ කළ යුතුයි. රටේ අවම වැටුප් මට්ටම සහ සෙසු නිශ්පාදන පිරිවැය අනෙක් රටවලට වඩා සාපේක්ෂව වැඩි අවස්ථාවක අප නිශ්පාදන ආර්ථිකයකට යොමු වෙනවා නම් අනෙක් අතින් විවෘත්ත ආර්ථිකයට වැට කඩුලු බඳින්න සිදු වෙනවා.

ඔබ දන්නවා ඇති ලංකාවේ අල වගා කිරීම, ලංකාවේ අල නිශ්පාදනය කරන සමයේ සිල්ලර වෙළඳපොළ තුල අල මිල ඉහල යනවා. ඒ අලගොවියාට සාධාරණ මිලක් ලබාදීම සඳහා ආනයනික අල සඳහා බදු අයකිරීම හේතුවෙන්. නමුත් එයින් පාරිභෝගිකයාට අඩු මිලට ලබාගැනීමට හැකිව තිබූ අල සඳහා දැන් වැඩි මිලක් ගෙවන්න සිදු වෙලා. ඒ එක් උදාහරණයක් පමණයි මෙරට නිශ්පාදනයක් කරන්න සාපේක්ෂව වැඩි පිරිවැයක් දරන්න සිදු වෙනවා නම් නිශ්පාදකයා වැඩි මිලක් බලාපොරොත්තු වෙනවා.

නමුත් අයෙකුට හැකි නම් අදාල අල නිශ්පාදනයට යොදවන භූමිය ශ්‍රමය ප්‍රාග්ධනය ව්‍යවසායකත්වය සංචාරක හෝටලයක් සඳහා යොදවන්න. අන්න ඒ මොහොතේදී ඔබ සපයන සේවයට සාධාරණ මිලක් ඔබට ලබාගන්න පුලුවන්. එපමණක් නොවෙයි රටට එන විදේශ විනිමය නිසා ගැටළුවක් ඇති නොවී අවශ්‍යය අල ප්‍රමාණය අඩු මිලට ආනයනය කරන්නත් හැකි වෙනවා. පාරිභෝගිකයාටත් නිසි මිලක් ලැබෙනවා.

වර්ථමාන රජය ඉතාමත් දූරදර්ශී ලෙස සේවා ආර්ථිකයකට අවශ්‍යය ඉලක්ක සකස් කරගෙන තිබෙනවා. නමුත් එහිදී සිදු කරන සංවර්ධන කටයුතු අතර සිදුවෙන දූෂණ වංචා සහ අක්‍රමිකතා නිසා සහ ප්‍රමුඛතා හඳවා නොගැනීම නිසා එහි නිසි දායකත්වයක් ආර්ථිකයට නොලැබීමත් ගැටලුවක්. උදාහරණයක් ලෙස මත්තල ගුවන් තොට ඉතාමත් නිශ්ඵල ව්‍යාපෘතියක්. නමුත් හම්බන්තොට වරාය එසේ බැහැර කළ නොහැකියි.

එසේම පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වලට දොර විවෘත්ත කිරීමත් සේවා ආර්ථිකයක් කරා අප යන ගමනේ තීරණාත්මක සංධිස්ථානයක් නමුත් එහිද ඇති ප්‍රධාන ගැටලුව වෙලා තිබෙන්නේ රජය ඒ පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල නිසි නියාමනයකට ලක් නොකිරීමයි. ඒ සියල්ල ඩීල් බවට පත්වීම කණගාටුදායකයි.

එසේම ඕනෑම ව්‍යාපෘතියක් සිදුකිරීමට පෙර ලබාගන්න ණය ගෙවීමේ ශක්‍යතාවයක් අදාල ව්‍යාපෘතිය තුලින්ම ඇති කිරීමට සැලසුම් කළ යුතුයි. නොඑසේ නම් රටේ සංවර්ධන ව්‍යාපෘති ඉදිවෙනවා සේම රටේ අනාගත දරු පරපුරට ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ අනාගත අවශ්‍යයතා කැප කරන්න සිදු වේවි. ( උදාහරණයක් ලෙස උද්‍යානයක් නිර්මාණය කිරීමේදී එයින් රජයට ආදායමක් ලබාගත හැකි කඩකාමර කිහිපයක් ස්ථානගත කිරීම, අධිවේගී මාර්ගයක් නම් එහි ලැබෙන ප්‍රතිලාභ වැයට සාපේක්ෂව අඩුවීම)

ලංකාවේ බදු/සහනාධාර ක්‍රමය පිළිබඳ නම් කිසිදු පැහැදීමක් නැහැ මොකද ලංකාවේ එය විකෘත්තියක් වෙලා. හිඟන්නා කන පාන් බාගයටත් බදු අය කරන අතර කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයාගේ දරුවා රාජ්‍ය පාසලක ඉගෙනුම ලබයි නම් ඔහුටත් නොමිලයේ නිල ඇඳුම් ලබාදෙනවා. මේ වනවිටත් රටේ ආදායම් බෙදීයාමේ විශමතාවය දරුණු තත්වයකට පත් වෙමින් පවතිනවා. එය සමනය කිරීම ඉලක්ක කරගත් බදු ක්‍රමයක් ඉතාමත් කඩිනමින් සකස් විය යුතුයි. එහිදී සෘජු බදු නොහොත් ආදායම් බදු සඳහා වැඩි බර තැබීමක් සිදු කළ යුතු අතර අත්‍යාවශ්‍යය භාණ්ඩ සඳහා බදු නිදහස් කළ යුතුවේ. එසේම අවම ජීවන මට්ටමේ සිටින්නවුන්ට එය පවත්වාගෙන යාමට සහයක් ලෙසින් ඔවුන් ඉලක්ක කරගත් අත්‍යාවශ්‍යය භාණ්ඩ සඳහා සහනාධාරණයක් සැපයිය යුතුයි.

එපමණකින් නොනැවතී  පෞද්ගලික රෝහල් වලට යන ධනවත් පන්තිය ආකර්ශණය කරගැනීම සඳහා රාජ්‍ය නමුත් මිලක් ගෙවා ප්‍රතිකාර ගත හැකි අංශ සෑම රාජ්‍ය රෝහලකම ඇති කළ යුතුයි. ඒ සඳහා රූපවාහිනී, වායුසමීකරණ පහසුකම්, සුවපහසු ඇඳන්, කාමර වැනි ආකර්ශණීය උපක්‍රම භාවිතා කළ හැක.  අදාල අංශයට ලැබෙන ආදායම එවිට රෝහලේ නොමිල ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු කළ හැක.

සෑම සුභසාධන වැඩපිළිවෙලක්ම ඒ හා බැඳුනු යැපුම් ක්‍රමයකට ඈඳිමෙන් සුබසාධනය නිසා ඉහල යන රාජ්‍ය වැය පාලනය කරගත හැක. එසේම සුබසාධනය අවශ්‍යය ජනතාවට සුබසාධනය ලැබෙනු ඇත. එ් අතරම අනවශ්‍ය බදු බරක් පාරිභෝගික භාණ්ඩ මත නොපැනවේවි. එසේ නමුත් අධ්‍යාපනය නම් කාරණයේදී එහි විශේෂ අවස්ථාවක් දැකිය හැක. පාසල් අධ්‍යාපනයේදී මුදල් ගෙවා අධ්‍යාපනය ලැබිය හැකි විශේෂ අංශ ඇති කිරීම දරුවන් අතර පන්ති භේදයක් ඇති කිරීමට හේතු විය හැක. එබැවින් පාසල තුල සමානාත්ම තාව ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යයතාවය නිසා එයට ඉහත අයුරින් මැදිහත්වීමක් නොකළ යුතුය.

මාගේ දැක්මට අනුව නම්, දූෂණ වංචා අක්‍රමිකතා හැරුණු විට රජය බොහෝ දුරට හොඳ වැඩපිළිවෙලක් ක්‍රියාත්මක කරනවා. නමුත් ගැටලුව එය නොවෙයි රට තුළ ගොඩනැගී ඇති ඒකාධිපති පාලනයක් රට ආඥාදායකත්වක් කරා රාජාණ්ඩු ක්‍රමයක් කරා සොඳුරු මල් මාවතක් මැදින් රැගෙන යනවා. රටේ පාර්ලිමේන්තුව නාමික වෙලා, අධිකරණය විධායකයට යට වෙලා නීතියක් නැති වෙලා, ව්‍යවස්ථාව විධායකයට අවශ්‍යය විට වෙනස් කිරීම පුරුද්දක් වෙලා. එසේ නම් ඉහත කුමන ආර්ථික උපායමාර්ග භාවිතා කලත් රාජාණ්ඩු ක්‍රමයක් යටතේ ඒ කිසිවකවත් සමාජයේ සියලු මට්ටම් වලට එක ලෙස ප්‍රථිඵල ලබාගත නොහැකියි. ඒ සඳහා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාපිත කළ යුතුයි. එයට ඇති ‍ප්‍රධානම බාධාව වන විධායකය සතු අත්තනෝමතික බලතල සංශෙෘ්දනය කොට පාර්ලිමේන්තුවට අධිකරණයට කැබිනට්ටුවට වගකියන පාලකයෙක් බිහිවිය යුතුයි.


0 අදහස්:

Post a Comment