Saturday, February 9, 2013

Posted by Unknown | File under : ,


(කිසිවෙකුට අපහාසයක් සිදුකිරීමේ අරමුණින් ප්‍රචාරය කිරීමක් 
නොවන අතර හුදෙක් රසවින්දනය සඳහා පමණි.)

Monday, February 4, 2013

Posted by Unknown | File under :
වැලන්ටයින් දවස හැදුනෙ කොහොමද කියලා නම් නෙමෙයි මේ කියන්න යන්නෙ. නමුත් අද වැලන්ටයින් දිනය සමරන්නෙ පෙම්වතුන් ද? එහෙමත් නැත්නම් ව්‍යාපාරිකයන් ද කියන ගැටලුවයි මට තියෙන්නෙ. මීට ටික කාලෙකට ඉස්සර පෙබරවාරි කියනකොටම තරුණ ළමයින්ට මතක් වෙන්නෙ නිදහස් දිනය නෙමෙයි 14 වැලන්ටයින් දිනය. ඒවාට උඩගෙඩි දීපු සමහරක් නොහිටියා නොවේ.


වැලන්ටයින් නැති උනාට අපේ සිංහල මිනිස්සු දෙමළ මිනිස්සු මුස්ලිම් මිනිස්සු මේ රටේ ආදරය කලා. පෙම්වතුන් පෙම්වතියන් හිටියා. නමුත් අද මොකද්ද මේ වැලන්ටයින් දිනයක් ගෙනල්ලා කාගෙ උවමනාද සපුරගන්න හදන්නෙ. අද බොහොම අවාසනාවන්ත තත්වයක් උදා වෙලා සමහර හෝටල් වල පෙබරවාරි 14 දිනය සඳහා හෝටල් කාමර සම්පූර්ණයෙන්ම දැනටත් වෙන් කරගෙන හමාරයි. ඇයි මෙහෙම තත්වයක් ලංකාවට උදා වෙලා තියෙන්නෙ.

මීට ටික කාලෙකට කලින් අපේ අතින් අත් වැරැද්දක් උනා. ඒ අපි බටහිර සංස්කෘතිය වැළඳගත්තා. නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම නෙමෙයි. හරියට මූන ජපන් කඳ ජර්මන් වගේ. බටහිර සංස්කෘතිය කෘතිමව වැළඳගත්තට තාමත් අපේ චින්තන රටාව අපේ ඇතුලෙ තියෙන මොට මානසිකත්වය අපේ ඇතුලෙ තාමත් තියෙනවා. ඇත්තම කිවුවොත් මේක විකෘත්තියක් වෙන්න හේතුව ඒකයි.

මීට දවස් කිහිපයකට කලින් සමූහ දූෂණ දෙකක් දැකගන්න ලැබුනා. ඇයි එහෙම තත්වයක් උදා උනේ ? ඊට කලින් ලංකාව ලෝකයෙන් පලවෙනි තැනට ආවා සෙක්ස් කියන වචනය සර්ච් කිරීම සඳහා. සමහරු කාන්තාවන්ට දොස් පවරනවා ඒ අයගෙ ඇඳුම් පැලඳුම් වලට. පිරිමින්ට දොස් පවරනවා මුන් මහ කාමුක ජාතියක් කියලා. ඇත්තටම මේ දෙගොල්ලගෙම නෙමෙයි වරද. අපි මේ බාගෙට වැළඳගත්තු බටහිර සංස්කෘතිය එක්කෝ අපි සම්පූර්ණයෙන් වැළඳගෙන බටහිරකරනය විය යුතුයි. එහෙම නැත්තන් මේ කෙහෙල්මල් අතෑරලා දාලා අපි පරණ විදිහට ශ්‍රී ලාංකික විදිහටම ඉන්න ඕනෙ.

අපේ රටේ හැමදාම මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව කියලා ‍එහෙන් ටිකයි මෙහෙන් ටිකයි එකතු කරලා අච්චාරුවක් හදාගත්ත එකනෙ පුරුද්ද. හරිය‍ට ප්‍රජාතාන්ත්‍රක සමාජවාදී වගේ. පරස්පර විරෝධී සංස්කෘති දෙකක් බාගෙට මිශ්‍ර කලාම වෙන්නෙ විකෘත්තියක්, විනාසයක්.

මාතෘකාවෙන් ටිකක් පිට ගියා වගේ :)

රෝස මලක් දෙන එකද ආදරේ? හෙට අනිද්දා වෙද්දි රෝස මල් අරන් වෙලෙන්දො පාරට බහීවි. කමක් නෑ ඔබට රෝස මලක් දෙන්නම අවශ්‍යය නම් ගන්න පාරෙ ඉන්න අහින්සක දුප්පත් වෙලෙන්දෙක්ගෙන්. ඔඩෙල්, සෙකන්ඩ් චාන්ස්, ලස්සන ‍ෆ්ලෝරා වගේ මහා පරිමාණ වැලන්ටයින් වෙලෙන්දන්ගෙන් නැතුව ගන්නවා නම් දුප්පත් මනුස්සයෙක් ගෙන් ගන්න. ඔහු දවසක් හරි කාලා ඉන්න පිනෙන් හරි ඔබේ ආදරයට ආශිර්වාදයක් එක් වේවි.

අපි කොයි තරම් මෝඩද කාගෙවත් උවමනාවට හදාගත්තු වැලන්ටයින් දිනයට අපි කොයි තරම් විකිනෙනවද. ඇත්තටම ඔබට මෙහෙම යෝජනාවක් කරන්නම්, ඇත්තටම මම කරන දේ මේකයි. වැලන්ටයින් සමරමු හැබැයි අර්ථවත් විදිහකට.

සාමාන්‍යයෙන් පෙම්වතුන්ට වසරේ වැදගත් දින තුනක් එනවා.
1) වැලන්ටයින්
2) පෙම්වතියගේ / පෙම්වතියගේ උපන් දිනය
3) සංවත්සර දිනය

පෙබරවාරි 14න් පටන්ගන්න. පෙම්වතියට හෝ පෙම්වතාට අනිවාර්යෙන්ම බැංකු ගිණුමක් ඇති. නමුත් ඔබ අලුත් ගිණුමක් ආරම්භ කරන්න. සහකරුවාගේ නමින්. එයාට එන්න කියන්න. ඔබේ සහකරුවා බුද්ධිමත් නම් අනිවාර්යෙන් ඔබ ගැන බොහෝ පැහැදේවි මොකද කෙල්ලෙක් හොයන්නෙ තමන්ගෙ අනාගතේ ගැන හිතන කොල්ලෙක්. කොල්ලෙක් හිතන්නෙ අර පිරිමැස්මෙන් වැඩ කරන කෙල්ලෙක්.

ඉතින් ඊට පස්සෙ තියෙන්නෙ වසරක් ගානෙ සෑම වැදගත් දිනයකම ඔබට හැකි ඔබේ බජට් එකට ගැලපෙන ප්‍රමාණයෙන් ඩිපොසිට් එකක් දාලා දෙන්න. කවදා හරි දවසක ඔබට තේරේවි ව්‍යාපාරිකයන්ට පූජා කරන්න තිබුණු විශාල මුදලක් ඔබේ පෙම්වතිය ළඟ අර්ථවත් විදිහට එකතු වෙලා කියලා. රෝසමල් නැතත් කමක් නෑ කාඩ් එකක් දෙන්න. :)

අද දිනය හෙට ගැන පැහැදිලි කාලයක් නෙමෙයි. ඔබේ හෙට දවස වෙනුවෙන් ඉතිරියක් කරගන්න. ඔබ හිතුවත් නොහිතුවත් ඒක රටේ ඉතුරුම් වලට එකතු වෙනවා. රටේ ස්ථාවර බවට ඔබ නිතැතින්ම සුලුවෙන් හෝ දායක වෙනවා. ඔබ දාලා දෙන ඉතුරුමක් නිසා පෙම්වතියත් ඒක නාස්ති කරන එකක් නැහැ :)

Sunday, February 3, 2013



අද ලංකාවෙ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය වෙලා තියෙන්නෙ විදේශ රටවල සේවය කරන ගෘහ සේවිකාවන්. ඇත්තටම ඒක සතුටු වෙන්න කාරණාවක් ද? ඇත්තටම ඊට වඩා හොඳ දෙයක් ඇත්තෙම නැද්ද?

ඔය හැමදේටම කලින් හැදිය යුතු නමුත් හැදීමට ඉතාම අපහසු දෙයක් තියෙනවා. ඒ තමයි වෘත්තීය ගෞරවය. පුංචි කාලෙ ඉඳල දරුවෙක්ගෙ ඔලුව ඇතුලෙ පැල කරන්නෙ දොස්තර, ඉන්ජිනේරුවා, නීතීඥයා , ගුරුවරයා තමයි ගෞරවනීය වෘත්තීන්, අනිත් අය ඔක්කොම කාරයො. ඒ කියන්නෙ

පොලිස් කාරයා, බිස්නස් කාරයා, හමුදා කාරයා, මාලු කාරයා

මනුස්සයෙක්ගෙ හදවතින් අහලා බැලුවොත් ඇත්තටම වැටුප කියන‍්නෙ හැමදේම නෙමෙයි. ඒ අයට වෘත්තිය ගෞරවයක් ලැබුණොත් එයාලට මානසික තෘප්තියකුත් හිමි වෙනවා. එතනින් එහාට හැදෙන වටපිටාව තුල මීට වඩා දහස් ගුණයක් හොඳ පරිසරයක් ගොඩනැගේවි. ඕනෑම වෘත්තියක් කරන මනුස්සයෙකුට වෘත්තියෙන් බැහැර කාලය තුල අනිත් මිනිසුන් හා සමානාත්ම තාවක් තිබිය යුතුයි. රටක් දියුණු වෙන්න නම් ජාතීන් අතර සමානාත්ම තාවය ඇති කරන්න කලින් වෘත්තීය සමානාත්ම තාවය ඇති කරන්න වෙනවා.

ඔබ මේ රටේ පුරවැසියෙක් නම් ඔබ කල යුත්තේ ආණ්ඩුවෙන් දෙන අධ්‍යාපනය ලබාගෙන ඇඟ බේරගන්න මොකක් හරි ආණ්ඩුවෙ රස්සාවක් කරන එකද, එහෙම නැත්තන් මේ රටේ නිශ්පාදනයට දායක වෙන්න පුලුවන් විදිහෙ පුංචි හරි යමක් කරන එකද? ඔබ තනි තනියෙන් කුමක් කලත් මතක තියාගන්න ඕනෙ ඒ කරන දෙයින් ර‍ටේ සමස්ථ නිශ්පාදන ධාරාවට යම් කිසි දෙයක් එකතු වෙනවා. පුංචි පුංචි වතුර බිංදු එකතු වෙලයි ගඟක් හැදෙන්නෙ.

බොහෝ දෙනෙක්ගෙ මතය තමයි පිට රට ගිහින් මොනා කලත් කමක් නැ, මොකද කාටවත් පේන එකක්යැ. ඇයි ඒ තැන ලංකාවෙ හදන්න බැරි? මනුස්සයෙක් නැගිටින්න හදනකොට ඒකව බිමට දාලා පාගලා පාගලා දාන වටපිටාව වෙනස් කලොත් අර විදෙස් රටවල් වල යොදවන ශ්‍රමය ඉතාමත් ඵලදායී ලෙස ලංකාවේ යොදාගන්න පුලුවන්. මොකද ලංකාවේ පැය 08 වැඩ කරන්න ඉල්ලුවට මිනිස්සු ඒ රටවලට ගියාම සමහරවිට පැය 18ත් වැඩ කරන්න සූදානම්.

ඇයි අපිට අර විදෙස් රටවල දාඩිය කඳුලු හලන මිනිස්සුන්ගෙ ශ්‍රමය, ලංකාවේ අපනයන කර්මාන්තයක්  ආරම්භ කරලා මොකක් හරි පිට රටකට ඔබින භාණ්ඩයක් හදලා හොඳ කර්මාන්ත ශාලාවක් ඇතුලෙ යොදවන්න බැරි? ඒකෙන් ගේන විදේශ විනිමය අර වහල් සේවයට වඩා දහස් ගුණයක් වටිනවා නේද? විදේශ රටකට හොඳින් ගැලපෙන යමක් හොයලා නිශ්පාදනය කලොත් ඒ ලැබෙන ඉල්ලුමත් සමඟ ඉහතින් කියපු ශ්‍රමිකයන්ට විදේශ රටකදි ලබන වැටුපම ලංකාවෙදීත් උපයන්න පුලුවන් වේවි. ඊට වඩා 100 ගුණයක් ආරක්ෂා සහිතව.

එතකොට ඔබ කියයි වෘත්තීය ගරුත්වය ගැන උඩින් කියපු මමත් වෘත්තීය ගරුත්වය ලබා දෙන්නෙ නෑ කියලා. ගෘහ සේවය හරියාකාරව සිද්දවෙනවා නම් ඒකට කිසිම විරෝධයක් නැහැ නමුත් ගෘහ සේවිකාවන් විදේශ රටවල් වලදි විඳින අනන්ත දුක් දන්නෙ ඒ අයගෙ හිත් විතරයි. ඒ වගේම ඒකෙන් හරි පිලිවෙලට වැටුප් ‍නොලැබෙන අය ඕනෑ තරම් ඉන්නවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි විදෙස් ගත වුන 70%ට වඩා තමන්ගෙ පවුල් විනාස කරගෙන. දරුවො සීසීකඩ විසිරිලා අයාලේ යනවා. ඉතින් එතනින් එහාට ඔබ ලබාගන්නේ කුමක් ද? විදේශ රැකියා කිසිම විටෙක මම පෞද්ගලිකව අනුමත කරන්නෙ නැහැ.

වෘත්තීයමය වශයෙන් වුවත් විදෙස් ගත වෙන 90%ක් තමන්ගෙ පවුල් පිටින් විදේශගත වෙනවා විනා කිසි දිනෙක තම වැටුප ලංකාවට එවන්නෙ නැහැ. බොහෝ විට ඒ අය විදේශ විනිමය ගේන්නෙ නැහැ.

අවසාන වශයෙන් ඔබ සැමගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා හැම වෘත්තියකටම ගෞරවයක් දක්වන්න. ඔබට පුංචි දරුවෙක් ඉන්නවා නම් ඒ දරුවන්ටත් කියාදෙන්න හැම වෘත්තියකම තියෙන වටිනාකම. දරුවන්ගෙන් අහන්න "කුණු අදින මනුස්සයා දවස් දෙක තුනක් නාවොත් අපිට මොකද වෙන්නෙ" කියලා. වැඩිහිටියන් තුළ මේ මානසිකත්වය බොහෝ කාලයක් පැලවී ඇති නිසා වෙනස් කරන්නට අපහසු වේවි. නමුත් පුංචි දරුවන්ගෙන් පටන්ගන්න අන්න එතකොට කවදා හරි දවසක මේ රට පාරාදීසයක් කරන්න ඒ දරුවන්ට හැකි වේවි!