Friday, August 26, 2011

Posted by Unknown | File under : ,
"ඇයි රත්තරන් නන්ගියෙ මට මෙහෙම කලේ..? ඔයාට මගෙන් වැරැද්දක් උනාද?
එහෙම උනා නම් මට කියන්න මට වැරැද්දක් හදාගන්න බැරි කමක් නෑනෙ."
මගෙ ඇස් දෙකෙන් එලියට පනින්න දඟලන කඳුලු බින්දුවක් හිර කරගෙන මම කිවුවා

"එහෙම වැරැද්දක් උනේ නැහැ මගෙ අයියේ මටත් එදා කිවුවට ඔයා නැතුව ඉන්න බැහැ එක මොහොතක්වත් මන් එදා ගෙදර ගියපු වෙලේ ඉඳලා ඇඬුවා"

පුන්චි දරුවෙක් තාත්තගෙ ඇඟේ එල්ලිලා සෙල්ලම් බඩුවක් ඉල්ලනවා වගේ පොඩ්ඩි මගෙ පුවට ඔලුව තියාගෙන ඇඬුවා. කොච්චර වෙලා එහෙම හිටියද කියලා හරි හැටි මතකයක් නෑ. මගෙ පපුවටත් කඳුලු වල උනුහුම හොඳට දැනුනා.

"ඔයා මාත් එක්ක තරහද මගෙ අයියේ?"

මට ඔයත් එක්ක තරහ වෙන්න බෑ සුදු නන්ගියෙ. අපි එහෙනම් දැන් යමු නේද අම්මා මඟ බලන් ඇති බස් හෝල්ට් එකේ. අපි මීට වඩා පරිස්සමෙන් ඉමු. අපිව වෙන් කරන්න දැන් අපිටවත් බෑ පොඩ්ඩි.
"කෝ එන්න මෙහාට " කම්මුල් දෙක පුරාම තිබ්බ කඳුලු මම පිහිදලා  දාලා පුන්චි හාදුවක් දුන්නා.
"ආයෙ මේ ඇස් වල කඳුලු තියෙන්නෙ බෑ"

කොයි තරම් විශ්වාසෙන් මම එයාව සැනසුවත් ඒ විශ්වාසෙ පිටි පස්සෙ හැන්ගිච්ච පුන්චි බයක් නොතිබ්බම නෙමෙයි. ඒ මම මේ පුන්චි කෙල්ලට දෙන බලාපොරොත්තු මට ඉටු කරගන්න බැරි උනොත් කියන බයයි. පුන්චි හිත් රිදුනම හොඳ කරන්න හරිම අමාරුයි. ඒ එයාලා හිතේ හදාගන්න පුන්චි හීන මාලිගා කැඩුනම ජීවිතේම විනාස කරගන්න හදනවා.

ඔය ගැන හිත හිතම ම ගෙදරට ආවා. නිදාගන්න හැදුවත් හිතට සැනසිල්ලක් නෑ. කවදාවත් නැතුව පුවට මොකද්දෝ බරක් දැනෙනව. උන දේවල් හීනයක් වගේ මැවි මැවි පේනවා. කරන්න දෙයක් හිතාගන්න බෑ.
මම මගේ කැමත්තට නවත්තන්න එපා කිවුවා. ඒත් එයාගෙ හිතේ මාව අතාරින්නවත් උවමනාවක් තිබ්බද? මත් පිස්සු ඒ පුන්චි කෙල්ල මට පණටත් වඩා ආදරෙයි. මටම ඔලුවට ගහගන්න ගමන් කල්පනා කලා.

"නැගිටිනවා... කුම්බකරණයා වගේ මහ දවල් නිදි"
දන්නෙම නැතුව එහෙම නිනද ගිහින්
"අනේ ලමයො ඇඟත් රස්නෙයි. මොකද මේ. ඉන්න ම පැනඩෝල් එකක් අරන් එන්නම්"

2 comments:

  1. කොහොම උනත් කමක් නෑ අන්තිමට දෙන්නා එකතු කරපන් නැත්තන් ගෙදරට ඇවිත් ගහනවා

    ReplyDelete
  2. මරු මරු දිගටම ලියපන් පස්සෙ පොතක් ගහන්න පුලුවන්නෙ

    ReplyDelete