Sunday, August 28, 2011

පුන්චි බොරුවක්, බැලූ බැල්මට කිසිම වැරැද්දක් වෙන්නෙ නෑ. ඒත් ඒකෙන් වෙන්න පුලුවන් විනාසය හිතාගන්නවත් බෑ. බොරුවක් කියනවා නම් එක්කො අහු නොවෙන්නම කියන්න ඕනෙ. එහෙම නැත්තන් නොකියා ඉන්න ඕනෙ. "සම්‍යප්‍රයෝග" කියලා ජාතියක් තියෙනවා. ඒක ඇත්ත ඒත් ඒක හැමෝටම පාවිච්චි කරන්න බෑ. එහෙම කරන්න හොඳත් නෑ. දෙයක් කිවුවම ඇත්ත තත්වෙ පැහැදිලි කරලා දුන්නම තේරෙන්නෙ නැති කෙනෙක්ට එහෙම එකක් කලාට කිසි වරදක් නෑ. මොකද ඒ කෙනාට ඇත්ත තත්වෙ තේරුම් කරලා දුන්නට ඒක තේරුම් ගන්න ශක්තියක් නැති නිසා. හරියට අර නන්ද කුමාරයගෙ ආශාව තුලින්ම නිර්වාණයට අරන් ගියා වගේ ( අර දිව්‍යාන්ගනාවො පෙන්නපු කතාව) ඒත් හැමෝටම එහෙම කරන එක සුදුසු නෑ. යම් දුරකට උගත් අය බණ අහන්න ආවම බුදු හාමුදුරුවො දිව්‍යාන්ගනාවො පෙන්නලා  සුරන්ගනා කතා කිවුවෙ නෑ. මොකද ඒ ගැන හරි විදිහෙන්ම කියලා දුන්නම තේරුම් ගන්න ශක්තියක් තියෙන නිසා.

ඒ වගේම බොරුවක් කියලා ඒක අහු උනාම ඒ බොරුව කියපු කෙනා ගැන තියෙන ප්‍රතිරූපයට අනිවාර්යයෙන්ම හානි වෙනවා. ඊට පස්සෙ එයා කියන දෙයක් විශ්වාස කරන්න ටිකක් මැලි වෙනවා. සැකෙන් බලන්න ගන්නවා. ගොඩක් ලඟ කෙනෙක් නම් විස්තර කරන්න බැරි තරම් දුකක් දැනෙනවා මොකද "එහෙනම් මෙයත් මාව රැවැට්ටුවා" කියන දේ හිතේ කැරකෙනකොට ඒක පුදුම දුකක්. ඒ වගේම ඊට පස්සෙ හිතන්නෙ "ආහ් මෙයා මේක බොරුවට කිවුව නම් අනිත් ඒවත් බොරු වෙන්න ඇති"  කියලා. ඔය වගේ දිගින් දිගටම බොරුව කියන කෙනා ගැන තියෙන ප්‍රතිරූපය නිකන්ම හානි වෙලා විනාශ වෙනවා.

බොරුවක් කියන්න අහන කෙනාට හොදක් වෙනවා නම්
බොරුවක් කියන්න ඇත්ත කිවුවොත් තේරුම් නොගන්න කෙනෙක්ට



2 comments:

  1. ඕක අහන කෙනාටත් අහලා හරි වැරැද්ද තේරුම් ගන්න ශක්තිය තියෙනව නම් අවුලක් නෑනෙ හැබැයි ඇත්ත කතාව

    ReplyDelete
  2. ඇත්ත කතාව..............

    ReplyDelete